Wernisaże wystaw „Poza światem”, „Nie-obecni” i „Sześćdziesiąt”

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Filament.io 0 Flares ×

Poza Światem – TOMASZ JUSZKIEWICZ, KOSZALIN

Świat kobiet w więzieniu. W ponad 190 polskich „więzieniach” osadzonych jest prawie 3000 kobiet. To świat inny, dziwny, osobliwy, czasami tajemniczy – jak kobieta. To jednak świat mający też swoją zwykłą, szarą powszedniość. Kobiety żyją tu poza czasem i poza światem, w innej rzeczywistości, chociaż wszędzie są zegary i kalendarze, a rzeczywistość jest na wyciągnięcie ręki – za murem. Czas odliczają tu codzienne czynności i rytuały i … oczekiwanie. Jednak i tu rodzą się uśmiech, przyjaźnie, miłości, a nawet dzieci. Tu, tak jak na wolności mówi się o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Tu się też marzy. Głównie o wolności, życiu bez kryminału i prawdziwej miłości. Wystawa to część, ciągle realizowanego od 2015 roku, projektu o polskich więzieniach.
The world of women in prison. Over 3,000 women are imprisoned in over 190 Polish prisons. This world is different, strange, quaint, sometimes mysterious – like a woman. It is, however, a world that also has its ordinary, gray commonplace. Women live here outside of time and outside the world, in a different reality, although there are clocks and calendars everywhere, and reality is at your fingertips – behind the wall. Time counts here daily activities and rituals and … waiting. However, here too, smile, friendships, love and even children are born. Here, as in the wild, one talks about the past, present and future. It’s also dreaming here. Mainly about freedom, life without a crime story and true love. The exhibition is part of a project on Polish prisons that has been continuously implemented since 2015.

Sześćdziesiąt – GRZEGORZ PIOTROWSKI, WOJASZÓWKA

Starzenie się jest nieuchronnym etapem w życiu każdego z nas – na twarzy pojawiają się zmarszczki, skóra traci elastyczność, pojawiają się liczne przebarwienia, a włosy stają się siwe. Te zauważalne zmiany zachodzą na przestrzeni wielu lat, jednak wbrew pozorom – nie jest to powód do wstydu, ponieważ czeka to każdego. Dzieląc swoje życie z drugą osobą, dostrzegamy zachodzące zmiany na bieżąco, a ciała zapisane są wspomnieniami i minionymi latami, bo jak pisał Jan Sztaudynger: „Każda zmarszczka ma historię swą…”. Ludzkie ciało może być „pamiętnikiem” niezliczonych uśmiechów, łez, wzruszeń, wzlotów i upadków – tym bardziej, jeśli przeżyło się wspólnie sześćdziesiąt lat.

Aging is an inevitable stage in everyone’s life – wrinkles appear on the face, the skin loses elasticity, there are numerous discolorations and the hair becomes gray. These noticeable changes take place over many years, but despite appearances – this is no reason to be ashamed, because it awaits everyone. Sharing your life with another person, we notice changes taking place on a regular basis, and bodies are recorded in memories and past years, because, as Jan Sztaudynger wrote: „Every wrinkle has its history …”. The human body can be a „diary” of countless smiles, tears, emotions, ups and downs – all the more so if you have lived together for sixty years.

Nie-obecni – ANDRZEJ BŁOŃSKI, DYLĄGÓWKA

Fotografie zostały wykonane w marcu 2018 podczas rocznicy śmierci cadyka Elimelecha w Leżajsku. Fotografując przedstawionych chasydów, autor szczególną uwagę zwrócił na zachowanie uczestników w czasie modlitwy, którzy w swym rozmyślaniu sprawiali wrażenie nieobecnych, przenosząc się chwilowo w inny wymiar. Spojrzenia, gesty, wyrazy twarzy chasydów były przenikliwe, pełne wiary i nadziei symbolizując silną jedność w wierze. Wystawa podkreśla ponadczasowość wiary i wspólnotowy, scalający charakter wydarzenia, jakim jest odwiedzenie grobu cadyka – zapewniający wszelkie pomyślności na dalsze życie.

Photographs were taken in March 2018 during the anniversary of the death of tzaddik Elimelech in Leżajsk. Photographing the presented Hasids, the author paid particular attention to the behavior of the participants during the prayer, who in their reflection gave the impression of being absent, moving temporarily into a different dimension. The looks, gestures, and expressions of the Hasidic people were piercing, full of faith and hope, symbolizing a strong unity in faith. The exhibition emphasizes the timelessness of faith and the communal character of the event, which is visiting the tzaddik’s grave – ensuring all prosperity for a further life.

Related Articles

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Copyright © 2018 Triskel-Art, All rights reserves | Design by ThemesDNA.com
0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Google+ 0 Filament.io 0 Flares ×